Angelien Vaanholt

IK KAN NU WAT MET MIJN GEVOELENS DOEN'
Het verhaal van Agelien Vaanholt

Huize Vaanholt staat er op het welkomstschild naast de voordeurbel. Angelien doet open en verontschuldigt zich meteen nadat we de handen hebben geschud. ‘Jee, ik was het compleet vergeten, maar kom binnen. Ik moet even de nieuwe hulp wegwijs maken, maar dan heb ik alle tijd’. En zo geschiedt. Onder het genot van een pot thee doet ze haar verhaal. Om maar te beginnen, het was niet vreemd dat ze de afspraak voor het interview was vergeten… 
 
‘Dat komt omdat ik het niet meteen heb opgeschreven’, vertelt Angelien.’Ik heb een ''kort geheugen'' stoornis; het gevolg van een ongeluk, zo’n dertig jaar geleden. Ik lag helemaal in de kreukels, maar dit heb ik er blijvend aan over gehouden. Dus dingen die net gebeurd zijn vergeet ik onmiddellijk. Je moet je voorstellen dat ik soms de deur uitga om boodschappen te doen, maar als ik buiten ben kan ik zomaar vergeten zijn waar de supermarkt is.’ 

Angelien redt zich door de dingen die ze niet mag vergeten op te schrijven. Op de koelkast hangt bijvoorbeeld een kalender met de activiteiten voor de komende week. Nu haar dochters uit huis zijn is de noodzaak voor ondersteuning groter geworden. ‘Mijn dochters hielpen mij natuurlijk met allerlei zaken, nu moet ik me in meer dingen zelf zien te redden.’ Extra lastig voor haar, omdat Angelien ook beperkt is door haar reuma.
 
MEE Twente kende ze al, omdat beide zussen van haar gehandicapt zijn; een verstandelijk, de ander lichamelijk, zoals Angelien zelf. Zij kende dus het nieuwsblaadje en de website. De stap om naar MEE te gaan was voor Angelien niet moeilijk; zij wist welke hulp ze kon verwachten. Angelien: ‘Vroeger regelden mijn dochters heel veel; ook als het bijvoorbeeld ging om het schrijven van officiële brieven. Ik ben dyslectisch en linkshandig. Zo doende heb ik nooit goed leren lezen en schrijven. Met de aanvragen heeft MEE mij nu geholpen. Ik heb een trippel-stoel, een aangepaste matras en traplift, allemaal zaken waardoor ik mijzelf kan redden in mijn eigen huis. De consulent van MEE weet goed wat er allemaal is en waar je dat kunt aanvragen. En hij heeft mij geholpen de papieren daarvoor in te vullen.’ 

Uit een van de nieuwsbrieven pikte Angelien op dat MEE ook creatieve ondersteuning gaf. ‘Dat is net iets voor mij, dacht ik toen. Ik was altijd al nieuwsgierig naar creatieve dingen, maar kon niet echt doorzetten. Als ik begon te tekenen en het lukte even niet, dan gooide ik het bijltje er bij neer. Tegelijk was de stap naar een groep voor mij te groot. Misschien kon ik met individuele begeleiding wel iets leren. Nou dat was ook zo. Alleen was het heel iets anders dan ik gedacht had! Ik heb er helemaal iets nieuws ontdekt. Het ging niet om creatieve vaardigheden of hoe mooi je iets tekent of schildert; ik moest gewoon dingen maken en vertellen wat het mij deed of zei. Welke gevoelens ik er bij had. Dat was het nieuwe voor mij, dat had ik eigenlijk nog nooit gedaan. Ik leerde bewust stil te staan bij de gevoelens die ik had. Mooie gevoelens, boze gevoelens, verdriet. Door daar lucht aan te geven, werd alles wat minder zwaar, snap je.’
 
Angelien laat mij een aantal tekeningen zien, die ze bij de individuele begeleiding van Erna Seigers heeft gemaakt. Bij elke tekening of schilderij hoort een verhaal. Ze haalt zich alles weer voor de geest. Kleuren staan voor emoties, vertelt Angelien. Geel keert vaak terug in haar tekeningen. ‘Dat verbeeldt voor mij de vrijheid, geen beklemming, maar je lekker laten gaan, gewoon jezelf kunnen zijn’, zegt Angelien.
 
‘Ik heb mij door de oefeningen beter leren uiten. Ik draaide bijvoorbeeld vaak een bepaald liedje, een liedje dat mij ontroerde, dan kreeg ik spontaan de tranen van in de ogen. Maar dat durfde ik nooit waar mijn man bij was. Waarom niet, vroeg Erna, het is toch niets om je voor te schamen. En dus de volgende keer barste ik helemaal los. Tranen met tuiten, grote snikken. Ach, zei mijn man, het is toch mooi dat je dat voelt, dat die muziek jou zoveel doet.’

 
Angelien zit in de Wajong. Met succes heeft ze het laatste herkeuringsbesluit aangevochten. ‘Met hulp van MEE heb ik een bezwaarschrift ingediend en dat is gegrond verklaard.’ Het was een grote opluchting. Niet omdat ze te beroerd is om te werken, maar wat zou een mens met al haar beperkingen nog kunnen presteren? Waar ze kan is ze actief. Aangespoord door haar dochters is ze via MSN een eigen ontmoetingsgroep begonnen: JE*PIJN*DE*BAAS, een gezellige groep lotgenoten staat er op haar visitekaartje (http://groups.msn.com/jepijndebaas) Angelien:’Ik heb al verteld dat ik nauwelijks een letter op papier kreeg, maar mijn dochter kwam thuis en maakte mij enthousiast. Dat lukt jou ook wel mam, zei ze. Heb je ook wat te doen. Zij heeft het account voor mij aangemaakt en zo ben ik stapje voor stapje begonnen. Toen ik de pijngroep vrij gaf, kreeg ik binnen een dag reactie en nu tellen we meer dan 300 leden. Inmiddels zijn er ook zes assistentes die samen met mij de groep beheren.’
 
‘Vorig jaar hebben we voor de leden een weekend georganiseerd op Groot Stokkert, een park met aangepaste bungalows in Wapenveld. Dat was echt genieten. Lekker buiten, met je scootmobiel door de bossen. We hadden er een aantal gehuurd, dan konden anderen het ook uitproberen. Ja, want er zijn nog steeds mensen die niet of nauwelijks nog kunnen lopen en dan maar binnen blijven zitten. Schamen ze zich. Nou hier hebben ze het uit kunnen proberen en dan wil je die vrijheid toch niet meer kwijt?!’ Juni 2006 staat het nieuwe vakantieweekend van de pijngroep weer voor de deur. Angelien heeft er zin in: ‘Er hebben zich al weer 13 lotgenoten gemeld, dus dat wordt weer reuze gezellig.’
 
Angelien heeft zelf een scootmobiel en dat is geen elektrische, want ‘met 10 kilometer per uur word ik nog voorbij gehold door mijn man. Ja doei. Met de booster die ik nu heb kan ik alles zelf doen, krat bier tussen de benen of een boodschappentas, ben ik van niemand afhankelijk.’ En of het nu direct door de creatieve ondersteuning komt of alle andere zaken die geregeld zijn, feit blijft dat Angelien beter in haar vel zit en er weer op uit kan. Zoals morgen naar de dagbesteding. ‘Word ik lekker met de taxi gehaald en gebracht, is toch geweldig luxe. Nu pas heb ik het gevoel dat ik mag leven en niet meer geleefd wordt.’
 
Ze geniet (weer) en dat is een lekker gevoel. 


 
Erna Seiger consulent:

» reageren? mail naar info@meetwente.nl
 

_{© maart 2006 FK}