Gezinscoach is een vrouw ‘met ballen’

In Hengelo krijgen probleemgezinnen niet meer drie of vier hulpverleners van verschillende organisaties over de vloer, maar eentje: de gezinscoach. Vijf vrouwen ‘met bal­len’ zijn inmiddels benoemd tot gezinscoach. Twee van hen stellen zich voor. „We praten mét gezinnen, niet óver gezinnen.”

Mirjam Brinkman (39) en Astrid Rietman (54) hebben zin in hun nieuwe baan. „Ik ben achttien jaar in dienst van Me­diant en ik ben daar betrokken bij intensieve psychiatrische gezinsbe­handeling”, zegt Mirjam Brink­man. „Mooi werk, maar het is een deel van wat gezinnen met proble­men nodig hebben. Nu ben ik op meerdere fronten inzetbaar.”

Haar collega Astrid Rietman: „Ik deed hiervoor dertien jaar thuisbe­geleiding voor Carint en hielp mensen in hun dagelijks functione­ren. Als gezinscoach hou ik me met meer zaken bezig, ook met op­voeden, financiën en het leggen van contacten met andere instan­ties.”

Ze hebben er vertrouwen in. „We gaan iets nieuws doen. Het idee er­achter is goed. We zullen verder veel met elkaar overleggen en ken­nis delen. Het zal best eens gebeu­ren dat de problematiek me over de schoenen loopt. Dan kan ik te­rug naar het team en het bespreek­baar maken. We leren van elkaar.Bovendien hebben we allebei erva­ring, we zijn niet zomaar be­noemd”, zeggen ze.

De vijf vrouwen van het eerste team gezinscoaches zijn geselec­teerd uit medewerkers van ver­schillende zorgaanbieders. Daarbij gaat het niet alleen om Mediant en Carint, maar ook om Jarabee, Ambiq en MEE Twente. De gezins­coaches zijn aan de gemeente Hen­gelo ‘uitgeleend’. Over een jaar wordt bekeken wat hun resultaten zijn en of hun inzet blijvend van aard wordt.

De coaches houden zich bezig met gezinnen met meerdere proble­men op het gebied van, bijvoor­beeld, financiën, opvoeding, rela­ties en huisvesting. Deze huishou­dens hebben nu nog te maken met verschillende hulpverleners.

Ervaring leert dat daardoor de re­gie, het overzicht over de steun van diverse hulpinstellingen, ont­breekt. Door de inzet van gezins­coaches wil verantwoordelijk wet­houder Janneke Oude Alink dit te­gengaan. Eén gezin, één (hulpverle­nings) plan is het uitgangspunt. De coach is het eerste aanspreekpunt en onderhoudt het contact met het gezin. Zij/ hij bepaalt samen met het gezin welke hulpverleners er verder bij betrokken worden.

Het is de bedoeling dat het gezin meedenkt over de beste oplossing en zelf – ook – voorstellen doet voor het verbeteren van de situa­tie.
„We willen samenwerken met zo’n gezin. Als iets goed werkt, dan moet je dat niet onderuit ha­len. Stel dat een gezin goede erva­ringen heeft met een andere hulp­verlener. Dan zeggen wij niet dat die eruit moet”, legt Mirjam Brink­man uit.

Astrid Rietman: „Hulpverleners hebben de neiging te denken van: ‘Wij weten het altijd zo goed en voor uw hulpvraag hebben we dit in aanbieding’. Nu staat centraal: wat is nodig, welke hulp zet je in en wie vraag je om te helpen?Daar steek je op in. Wij praten met gezinnen, niet over gezin­nen.”

Mirjam Brinkman: „ Onze onder­steuning is erop gericht dat ouders het heft in eigen handen houden of opnieuw nemen. Daarbij wordt ook gekeken of en hoe hun sociale netwerken (vrienden, kennissen – red.) erbij betrokken kunnen wor­den.”Wekelijks kunnen ze zes uur aan een gezin besteden. Er is geen li­miet aan de duur van hun hulp. Ie­dere coach krijgt vier gezinnen on­der haar hoede. Dat het eerste team uit louter vrouwen bestaat is toeval.Volgens wethouder Janneke Oude Alink zijn er in Hengelo ‘enkele honderden’ gezinnen die voor een coach in aanmerking komen.