Gedwongen tot maken trieste keuzes

Chronisch zieken en gehan­dicapten worden hard ge­troffen door de bezuinigin­gen. De extra zorgkosten lo­pen al snel op tot ruim 1.000 euro per jaar.

De 44-jarige Hannie Be­rends uit Meppel wordt er stil van. De zorgtoeslag gaat omlaag met 160 euro. De tege­moetkoming voor chronisch zie­ken van 521 euro verliest ze. Het ei­gen risico voor de zorg gaat om­hoog met 40 euro per persoon. De basisverzekering wordt uitgekleed. Eigen bijdragen gaan omhoog. En als klap op de vuurpijl moet ze voortaan ruim 3.500 euro bruto zorgpremie per jaar betalen in plaats van 2.500 euro, omdat zij over een groter deel van haar inko­men premie moet betalen.

Het kabinet bezuinigt fors op de zorg. Maar het is de stapeling van al die maatregelen die met name chronisch zieken treft. Volgens de Chronisch Zieken en Gehandicap­ten Raad (CG-Raad) gaat deze groep er al snel zo’n 1.000 euro net­to per jaar op achteruit. Dit nog los van de eigen bijdragen die men­sen moeten betalen voor specialis­ten of medicijnen. Berends kan het haast niet meer overzien. „ Dit kan de overheid mensen toch niet aandoen?”
Toch is Berends naar eigen zeggen niet slecht bedeeld. Samen met haar man en vier kinderen leeft ze van een middeninkomen, zo’n 50.000 euro bruto per jaar.
„Maar als ik al die bedragen bij el­kaar optel, dan worden zelfs wij ge­dwongen trieste keuzes te maken.

Geven we ons geld dan uit aan de ontwikkeling van Hanna of kopen we winterjassen en schoenen voor de hele bups? Zo nijpend is het in ons leven nog niet eerder ge­weest.”

Hanna is de 10-jarige dochter van Berends. Het meisje heeft het syn­droom van Down en heeft perma­nent begeleiding nodig. „Dat was heel erg goed geregeld. Wij kregen een persoonsgebonden budget voor haar van circa 20.000 euro per jaar. Daaruit kunnen we zorg en begeleiding betalen. Maar dat houdt straks helemaal op. We krij­gen geen cent meer.” Eerder werd al het zogeheten rug­zakje afgeschaft waarmee Hanna’s extra begeleiding op school werd bekostigd. En bovenop alle andere maatregelen wordt ook de begelei­ding thuis vanuit de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten over­geheveld naar de gemeente. „Maar die is daar nog helemaal niet klaar voor. ”En aangezien ze vier kinderen heeft, krijgt ze ook nog een kor­ting op de kinderbijslag te verwer­ken.

Dat de overheid moet bezuinigen snapt ze. „Maar moet dit met de botte bijl? Voor Hanna is er bijna geen toekomst meer. We willen zo graag dat ze leert zelf boodschap­pen te doen en veilig over straat te lopen; het soort basisdingen waar­door ze straks onder begeleiding een min of meer zelfstandig be­staan op kan bouwen. Maar zelfs een baan op een sociale werk­plaats lijkt niet meer voor haar weggelegd. Ook die zijn bijna hele­maal wegbezuinigd.”