Ooit werden er boerenplavuizen gebakken. Nu is het een warm nest: het Thomashuis in Zenderen, gerund door voormalige Hengeloërs.
Er wonen sinds kort zes bewoners met een verstandelijke beperking. Samen genieten ze van het gezinsleven dat er wordt nagebootst.
Willem en Herna Jansen verlieten hun huis in Hengelo om een paar kilometer verderop aan de rand van Zenderen een nieuw bestaan te beginnen. Zorgondernemer zijn ze nu.
Als een soort vader en moeder ontfermen ze zich over de zes bewoners, die afhankelijk zijn van hun steun en advies. In mei ging de boerenwoning open en was het Thomashuis Zenderen aan de Zenderensestraat een feit. Herna: „ Alle bewoners komen uit de regio, uit Twente. De jongste is 21 jaar, de oudste 55. Over een paar maand verwachten we nog twee bewoners en dan zitten we vol.
Meer willen we hier niet opvangen. Die kleinschaligheid is ook het concept van het Thomashuis waarvan er nog meer zijn in het land (onder meer in Enschede, red).”
Herna werkt samen met man Willem en een bewoner een laatste boterhammetje weg. Een thuis, dat willen ze de bewoners geven. Aan de buitenkant van het huis, waar ooit Cobo met een grote tegelcollectie zat, is weinig te zien van wat er zich binnen afspeelt. Toch is er na maandenlang verbouwen heel veel veranderd. Een open, moderne keuken in zwart-wit, twee gezellige zithoeken met banken en stoelen in rustige leverkleurtinten. En verder heeft elke bewoner een eigen kamer waar ze zich desgewenst kunnen terugtrekken.
Herna straalt enWillem ook. Ze hebben kennelijk een goede keuze gemaakt. Beiden gooiden het roer om hoewel ze – ook in hun vorige bestaan – al veel affiniteit hadden met mensen met een verstandelijke beperking. Zelf woont het paar in een huis dat verbonden is met het Thomashuis. Ze zijn er niet vaak. „ Is zo’n raar gevoel om in ons eigen huis te zitten terwijl Herna hier dan aan het werk is. Niks aan. Ook al ben ik dan soms vrij, ik verkies toch om hier met de bewoners te zijn. Veel gezelliger”, zegt Herman. Familie van bewoners komt er op bezoek, in de weekenden wordt er soms een uitje gemaakt, samen boodschappen doen, ’s avonds is het tv kijken of een beetje praten. Een gezinssituatie dus. Willem Jansen: „ Ouders van de bewoners kunnen we niet vervangen maar we proberen er te zijn als er problemen zijn of anderszins steun nodig is. Het is leuk te zien hoe een ieder zich hier ontwikkelt, nu na drie maanden. Ze komen allemaal ergens anders vandaan maar zoeken elkaar nu meer op dan in het begin. We hebben het idee dat we ons allemaal op ons gemak voelen.” Overdag gaan sommigen naar een dagverblijf in Almelo of Hengelo. Anderen gaan een dagje naar huis of werken in de sociale werkplaats.
Tot nu toe doen Herna enWillem alle werkzaamheden zelf. „We hebben wel een dame voor de schoonmaak en zoeken nu overig personeel.”
De tafel in het Thomashuis in Zenderen wordt gedekt.
In Nederland staan 89 Thomashuizen
Thomashuizen zijn er in het hele land. Negenentachtig stuks in totaal. Initiatiefnemer is de vader van Thomas. Een jongen met een verstandelijke beperking waarvoor maar moeilijk een geschikte instelling of huis was te vinden. Uit onvrede met het aanbod voor opvang is de vader met het concept Thomashuis begonnen. Het doel is om de bewoners een zo normaal mogelijk leven te laten leiden. Herna en Willem Jansen uit Hengelo waren er als de kippen bij toen ze hoorden dat in deze contreien ook een dergelijk huis werd neergezet. Zenderen werd de locatie. Sinds drie maanden is het huis nu open. Er wonen zes mensen. Herna deed al ervaring op in verschillende woonvormen. Haar man Willem was koster in de Bethelkerk en nam ontslag.
Foto: Lenneke Lingmont
