Slecht zien is verborgen kwaal

 
Jan Plak (47), is bestuurslid van de Nederlandse Vereniging voor Blinden en Slechtzienden ( NVBS)

E-mails lezen met loep
‘ Zeven jaar geleden ontdekte ik dat ik iets aan mijn ogen had toen ik dacht te zien dat de rechte lijnen op de snelweg krom waren. Ik ver­moedde eerst nog dat het aan de autoruit lag, maar thuis zagen de lamellen er ook ineens an­ders uit. Ik was bovendien heel erg moe. De oogarts stelde ‘macula degeneratie’ vast, een progressieve oogziekte. In zes maanden ging het zicht aan mijn rechteroog terug naar 40 tot 50 procent. Met links zie ik nog 5 procent.

Sinds ik om de zes weken behandeld wordt met injecties, is de achteruitgang gestopt.” „Ik heb mijn leven helemaal aangepast aan de handicap. Op mijn werk bij Siemens ga ik plan­matig te werk. Ik neem de tijd om e-mails en documenten met een loep te lezen. Mijn werk­gever gunt mij die extra tijd omdat ik zelf altijd heel open ben geweest over mijn beperking.

Mijn advies is om snel voor je beperking uit te komen en niet te wachten tot het niet meer kan. Dan toont een werkgever meer begrip.”

 
Bianca Abutan (44), moeder van drie kinderen, werkzaam bij infohulpdienst Ooglijn

Rode jas snel te vinden
‘ Ik was huisarts met een eigen praktijk toen ik op mijn 36ste last kreeg van mijn ogen. Ik werd nachtblind. Door mijn oogziekte zie ik nog maar 20 pro­cent. Om mij heen zie ik nog wel wat er ge­beurt, maar recht voor mij zie ik slecht. Ik heb mijn praktijk stopgezet omdat ik mijn werk niet goed meer kon uitvoeren. Ik zag huidaan­doeningen of blauwe plekken niet goed meer en kon niet meer op visite omdat ik geen auto meer kan rijden.”

„Ik heb de afgelopen jaren geleerd meer op an­dere zintuigen te vertrouwen en creatief te zijn. Hoe schenk je een glas vol zonder over te gie­ten? Simpel soms, door met m’n vinger even te voelen of het glas te ‘ wegen’. Mijn jas is rood omdat ik hem dan sneller terugvind. Sleutels liggen altijd op dezelfde plek. Mijn beperking heeft me ook goeds gebracht. Ik heb mijn jong­ste kind volledig zien opgroeien. Ook ben ik emotioneler en invoelender geworden en zie in dat er meer is dan werk.”

 
Lowie van Eck (19), student uit Stad aan ’t Haring­vliet

Balsport is te gevaarlijk
‘ Mijn oogzenuw is beschadigd, waarschijnlijk al vanaf mijn ge­boorte. Mijn gezichtsvermogen is 11 procent, met bril zie ik 20 procent. Binnen drie meter zie ik alles, maar er­buiten herken ik zelfs een bekende niet.”
„ Ik heb me altijd zo aangepast dat ik goed met de handicap kan leven. Ik studeer, heb vrien­den en doe aan hardlopen. Een balsport heb ik bewust nooit gedaan vanwege mijn handicap.”
„Ik vertel niet zo snel zelf over mijn handicap, ik leg het wel uit als mensen ernaar vragen.
Soms geeft dat rare situaties. Zo heb ik een af­spraakje gehad met een meisje, dat ik tot in de puntjes voorbereid had zodat ze niets zou mer­ken van mijn handicap. Ik had de bioscoop­kaartjes al gekocht en had op de menukaart in het restaurant al een gerecht uitgezocht. Inmid­dels heb ik een vriendin die weet van mijn han­dicap. Ze vindt het prima, maar zal wel moe­ten accepteren dat ik bijvoorbeeld nooit zal au­torijden.”

Bron> 'Slecht zien is verborgen kwaal' TC Tubantia 24/01/2011