Strijden voor gehandicapte sporters

Karel Hanse uit Albergen mist een been. Als hij wil sporten, gaat hij basketbal­len in Tubbergen. Veel meer opties heeft hij ook niet.
Daar wil hij wat aan doen.

Toen Karel Hanse (55) eer­der dit jaar in Zuid-Afrika was om nieuwe trainers op te leiden voor gehandi­capte sporters, deed hij een opmer­kelijke ontdekking. Op tv zag hij een wedstrijd tussen twee teams met gehandicapte basketballers. „Ik dacht: wat is dat nou? Dat heb­ben wij in Nederland niet!” Zendtijd op de Nederlandse televi­sie is niet waar Albergenaar Hanse naar streeft, maar zijn ontdekking in Zuid-Afrika sterkt hem wel in zijn mening dat gehandicapten­sport in Nederland - en dan met name in het oosten van het land ­een ondergeschoven kindje is. „Het is niet verankerd in de samen­leving, terwijl ik van mening ben dat iedere Nederlander moet kun­nen sporten. Dus ook iedere gehan­dicapte Nederlander. Eigenlijk zou elke gemeente in het kader van de Wmo (Wet maatschappelijke on­dersteuning) moeten worden ver­plicht om sportactiviteiten voor ge­handicapten aan te bieden, maar dat gebeurt niet.” Sinds jaar en dag vecht Hanse voor een betere toegankelijkheid tot sport voor mensen met een licha­melijke beperking. Zo is hij voorzit­ter van de Stichting Rolstoelbasket­bal, die de belangen behartigt van rolstoelbasketballers en mogelijk andere rolstoelsporters. Zelf mist Hanse sinds zijn tiende één been, een gevolg van kanker. „Na de am­putatie heb ik erg veel aan rol­stoelsport gedaan in Rotterdam en omgeving. Mogelijkheden genoeg, in die hoek van het land.” Maar in Twente en elders in Overijssel is het volgens hem slecht gesteld met de mogelijkheden voor gehandicap­ten om te sporten. „In Hardenberg heb ik met een aantal anderen een club met twee rolstoelbasketbal­teams opgezet: Second Dribble. En in Tubbergen heeft Eurosped Twente sinds 2007 een team voor gehandicapte basketballers, waar ik voor speel. Daarmee houdt het op.”
Ook ontbreekt het in de regio aan de juiste facilititeiten, zegt Hanse.
„ Zo zijn in de Burgemeester Verde­gaalhal in Tubbergen de deuren te smal. Als ik de kleedkamer in wil om me om te kleden, moet ik eerst mijn wielen er af draaien. Dat is niet handig. De nieuwe sporthal in Tubbergen moet daarom ook rol­stoeltoegankelijk zijn.”
Het gebrek aan faciliteiten en goe­de accommodaties maakt het er voor hem niet gemakkelijker op.
„Wil je als gehandicapte deelne­men aan een sportactiviteit, dan moet je al tweehonderd procent ge­motiveerd zijn. Als je bijvoorbeeld in Denekamp woont en wilt bas­ketballen, dan moet je al de moeite nemen om naar Tubbergen te rij­den of vervoer te regelen. Je bent dus al een ‘halve’ wedstrijdsporter, wil je als gehandicapte in deze re­gio een sport beoefenen. Zó veel moet je er voor over hebben.”
Desalniettemin probeert Hanse, sa­men met clubgenoot Marcel Kleis­sen, rolstoelsport en rolstoelbasket­bal in het bijzonder te promoten in de regio. „ Momenteel ben ik met de Lions Club Tubbergen in gesprek om een marketingmiddel te ontwikkelen om gehandicapte mensen te activeren. De vraag die daarbij centraal staat, is: hoe bereik je je gehandicapte medemens en hoe maak je diegene enthousiast om deel te nemen aan gehandicap­tensport?”
Zijn missie duurt voort. „Wanneer ik tevreden ben? Als we over een aantal jaren een regionale basket­balcompetitie hebben met tien tot twaalf teams. Dat moet mogelijk zijn.”
door Ron Hemmink

 
Rolstoelbasketballer Karel Hanse: „ Als ik de kleedkamer in wil om me om te kleden, moet ik eerst mijn wielen er af draaien. Dat is natuurlijk niet handig.”
foto Charel van Tendeloo

Bron> De Twentsche Courant Tubantia 30/11/2010