Jan Beerling (56) uit Hengelo viel in 2006 van de trap en liep daarbij een dwarslaesie op. Hij grijpt elke kans en nieuwe therapie aan om iets van de verloren macht over zijn benen terug te krijgen. Deze maand gaat hij als een van de eersten in Nederland de Lokomat testen.
Beerling heeft weliswaar een incomplete dwarslaesie, zoals dat medisch heette, maar de kracht in zijn benen was hij wel geheel kwijt. Artsen lieten hem weinig illusies. Hij moest maar uit zijn hoofd zetten dat hij ooit nog een meter zonder rolstoel kon afleggen.
Maar Beerling is een vechter. In bed tikt hij elke avond - met zijn ogen dicht - afwisselend met harde, zachte en ruwe voorwerpen tegen zijn benen. Een soort zelfverzonnen prikkeltherapie. Om te testen of hij iets voelt, en wat dan.
„Daarom doe ik mijn ogen dicht: ik wil het niet zien, ik wil weten of ik de aanraking echt voel. Je kan opgeven en vinden dat je leven voorbij is als je ineens niet meer kan lopen. Ik heb ook diep gezeten en die gevoelens gekend. En ik begrijp als mensen nu zo tegen het leven aankijken. Maar zo ben ik uiteindelijk niet. Ik ben meer dan mijn handicap.”
Beerling, kunstenaar van beroep, ging weer volop aan het werk en liet zich inspireren door het levensverhaal van Christopher Reeve, de acteur die ooit Superman speelde maar na een val van een paard verlamd raakte. Reeve ging als ambassadeur van de gehandicapten door de wereld met de boodschap: ooit zal ik weer lopen. Reeve is dood, maar zijn boodschap niet.
Beerling: „ De medische wetenschap staat niet stil en er komen steeds nieuwe therapieën en hulpmiddelen bij. Waar het maar kan zal ik die kansen op verbetering willen benutten.” Zo fietst hij zo vaak als maar kan met een zogenaamde Berkelfiets.
Een fietssysteem dat met stroomstootjes zijn spieren in beweging zet. „Ik kan met mijn hersens mijn benen niet meer aansturen. De elektroden nemen dat over. Ik kan dan echt daadwerkelijk zelf trappen. Dan voel je je gelukkig.”
Het gaf nieuwe hoop. „ Als je vier jaar in een rolstoel zit blijft er van je spieren weinig over. Ik merk nu dat de spiermassa langzaam toeneemt.”
Al het trainen bracht begin dit jaar in het zwembad de beloning. „In mijn rechterbeen voelde ik al een tijd wat meer functie. Ik kan mijn voet soms een beetje optillen.
Maar ook links begin ik soms iets meer te voelen. En tijdens het zwemmen, ineens kon ik het. Ik zette voor het eerst een kleine stap.” Natuurlijk, hij was in het water gewichtloos. Hij beseft als geen ander dat zo’n stap buiten het water nog ver weg is. „Maar toch was het een stap!”
De komende weken gaat hij in de Sint Maartenkliniek in Nijmegen proberen een volgende stap te zetten. Daar doet hij mee aan een proef met de Lokomat, een revolutionaire vinding, waarover revalidatiecentrum Het Roessingh in Enschede nog niet beschikt.
De Lokomat is feitelijk een volautomatische looporthese: een combinatie van een gewichtloosheidsimulator, loopband en computergestuurd skelet dat met de patiënt verbonden is. Het skelet beweegt de benen van de patiënt precies gesynchroniseerd met de snelheid van de loopband.
De gewichtloosheidsimulator heft daarbij het gewicht van de patiënt op, om de belasting van de gewrichten en spieren te verminderen. In de weken daarna zal de gewichtloosheid worden afgebouwd. Er zijn met het apparaat al opzienbarende resultaten gehaald. Een van de deelnemers in Nijmegen kan inmiddels zijn rolstoel in de auto laten staan als hij naar het revalidatiecentrum komt.
Beerling: „Ik staar me daar niet blind op. Niet iedereen maakt die stap vooruit, dus het kan voor mij best uitkomen op een teleurstelling. Maar dan heb ik het tenminste geprobeerd.”
Dat Nijmegen - in elk geval tijdelijk - beschikt over de Lokomat ontdekte hij bij toeval via internet. Hij meldde zich er meteen en tot zijn geluk mag hij meedoen aan de proef. Intussen zijn er nog twee Lokomats - tijdelijk in Nederland gestationeerd bij andere klinieken.
Niet in Het Roessingh in Enschede, waar hij na zijn ongeluk revalideerde. Hij heeft met dat centrum onderhand een beetje een haat- liefde relatie. „ De revalidatie was goed, maar het is me tegengevallen hoe ze omgaan met nieuwe therapieën en hulpmiddelen. Je zou verwachten dat ze ook oud-revalidanten op de hoogte houden, maar je moet het vooral zelf in de gaten houden.
Van veel nieuwe dingen kom je zo niets aan de weet. En als je de mensen in het centrum wijst op iets nieuws, wordt mij net te vaak wat lauw gereageerd. Misschien omdat ze bang zijn valse verwachtingen te wekken, maar ik vind dat jammer.”
Hij speelt met de gedachte om zelf in dat gat te duiken, als een soort vraagbaak. Hij begint in elk geval een eigen YouTube-kanaal en een weblog over zijn ‘inspanningen, vorderingen en teleurstellingen’. Hij gaat dan ook aandacht besteden aan andere apparaten die het leven kunnen verbeteren zoals de rijdende statafel. Die heeft hij eind augustus een paar weken kunnen proberen.
Statafels zijn in de revalidatiecentra niets nieuws. De benen worden in beugels vastgezet, waarna de patiënt via een band onder het zitvlak wordt opgetild tot hij staat. Staan is goed om de spieren te trainen, maar ook voor de spijsvertering, het hart en de bloedsomloop.
Maar de rijdende statafel is wel nieuw voor Nederland. „Het is voor iemand die afhankelijk is van een rolstoel veel meer dan die therapie. Voor het eerst in vier jaar kon ik staand door mijn huis.
Het geeft je leven ineens letterlijk en figuurlijk weer een ander perspectief.” Tijdens zijn werk bijvoorbeeld, bij een fotoshoot. „Ik kan alleen vanuit een zittend standpunt foto’s maken, dat beperkte me enorm. Voor het bedienen van de belichting in de studio had ik altijd hulp nodig. Nu kan ik het zelf. Dit kan voor rolstoelers zoveel betekenen, maar ook in dit geval kwam ik er bij toeval achter. Dat is jammer.”
Door: Lucien Baard. Foto’s: Eric Brinkhorst.
De vorderingen van Jan Beerling met de Lokomat zijn te volgen op:
www.janbeerlingdwarslog.blogspot.com en op
www.youtube.nl/janbeerling
