‘ Er zit een mens omheen. Dat vergeten ze’

Ze weten als geen ander hoe het is om met een han­dicap door het leven te gaan. Niet meer dan logisch dus, dat vier medewerkers van de Gehandicaptenraad een boek hebben geschre­ven.

De tien ervaringsverha­len van zorgcliënten zijn opgetekend door Anneke Kohn, Wilma Veltink, Miny ten Den en Paul Kemperink. De conclusies van de gesprekken zijn soms verbijste­rend. Mensen met een beperking voelen zich niet of nauwelijks ge­hoord. Zelfs niet in een stad waar de sociale voorzieningen voor ge­handicapten op een hoog niveau liggen.

„We wisten het wel. Maar door de gesprekken zijn die ver­moedens alleen nog maar ver­sterkt”, vertelt Miny ten Den. „ Ze worden wel aan het woord gela­ten. Maar de instanties luisteren met het oor van de zorgaanbieder. Ze luisteren niet naar het echte ver­haal”, vertelt Wilma Veltink.

Dat echte verhaal is soms schrij­nend. Hartverscheurend ook. „Mensen hebben het gevoel dat ze moeten vechten om iets voor el­kaar te krijgen. Terwijl ze al aan het vechten zijn om te overleven”, zegt Miny ten Den. De geïnter­viewden laten ook merken dat in­stanties snel op de stoep staan, als hun zorgsituatie verandert.

Wilma Veltink heeft daar als reumapa­tiënt en haar posttraumatische dy­strofie zelf ervaring mee. „Mijn dochter met een licht verstandelij­ke beperking kwam weer thuis wo­nen. Meteen een brief van de ge­meente dat de huishoudelijke hulp stopt. Ze vonden dat mijn zoon dat huishouden wel kon over­nemen. Iemand die zelf een baan heeft. Nou, dan moest hij het maar op zondag doen.”

Miny ten Den werkte vroeger als gezinsverzorgster maar merkt op dat de thuiszorg van nu het over­zicht kwijt is. „Vroeger kwam je als gezinsverzorgster in een gezin en wist je wat er nodig was. Nu komt er iemand om de kousen aan te trekken. En daarna iemand die aan wondverzorging doet. Nie­mand die het overzicht heeft.”

De schrijvers constateren dat de zorg steeds vaker naar de mantel­zorgers wordt overgeheveld. „ Som­mige mensen hebben hun baan daarvoor opgezet. Ook daarin voe­len de zorgcliënten zich niet ge­hoord”, zegt Anneke Kohn. Zij is slechtziend, slechthorend en zit door een gewrichtsziekte in een rolstoel. En daarbij is ze mantelzor­ger voor haar moeder.

De tien geïnterviewden zijn niet allemaal negatief over de instan­ties. „Er zitten ook positieve verha­len tussen”, vertelt Miny ten Den.
„Het zijn krachtige mensen. Niet zielig. En waardevol om mee om
Door: Saskia Minkman

 
De schrijvers van Samen Sterk, van links af Wilma Veltink, Anneke Kohn en Miny ten Den. foto: Emiel Muijderman.