Het logeerhuis in Zenderen geeft mensen uit alle windstreken gelegenheid om op krachten te komen. „Dit is het antwoord op een veranderende maatschappij.”De eerste gast kwam alleen maar een paar dagen slapen. Ze hebben hem bijna niet gezien. Een andere gast, een man van 94 jaar, vermaakte zich prima in de immense parkachtige tuin. Als hij zijn sigaretje maar kon roken. Zijn dochter die hem normaal verzorgt was even op vakantie naar Brazilië, vandaar. Het logeerhuis was een uitkomst.
En zo hebben de mensen die naar het logeerhuis in Zenderen komen elk hun eigen verhaal. Er geldt een open inschrijving voor het logeerhuis, een indicatiestelling is niet nodig. Sterker, elke vorm van bureaucratie is uit den boze. Wie wil komen is welkom, voor een paar dagen of iets langer. Maximaal een week.
Tecla en Harry Kemper ( beiden 76) uit Haarlem vermaken zich prima. Hij heeft twee herseninfarcten gehad en praat wat moeilijker dan voorheen. „Mensen weten niet hoe ze daarmee om moeten gaan. Kennissen van vroeger komen niet meer langs. We hebben ineens veel minder contacten. Hier hebben we weer wat aanspraak”, zegt Tecla.
De 79- jarige Gerard Slegt uit Losser zegt dat hij ook is gekomen voor de aanspraak. In juli verloor hij zijn echtgenote. Vorig jaar was hij nog met haar samen in het logeerhuis. Als hij daaraan terugdenkt, schiet hij vol. Jarenlang was hij verzorger van zijn ziekelijke vrouw. In Losser heeft hij nog genoeg onder handen, want hij is en blijft een bezige bij, maar in het logeerhuis komt hij andere mensen tegen en daar heeft hij behoefte aan. „ Soms hoor je iets waar ik nog niet bij heb stilgestaan”, zegt hij. „Ik ben een prater. Ik vind het fijn om te praten. Hoe meer mensen ik kan ontmoeten, hoe beter.”
Het logeerhuis van MEE Twente en Stichting Informele Zorg is, na een geslaagde proef vorig jaar, voor velen een uitkomst. Uit heel Nederland komen mensen naar Zenderen.
Dat betekent in de praktijk: even uitblazen voor een zieke, een verzorger, of voor beiden. Twente is tamelijk uniek als het gaat om het koesteren van de mantelzorger; andere logeerhuizen in het land stellen vooral zieken en hulpbehoevenden voorop.
Er zijn vijf plaatsen voor gastenontvangst, op zich nog niet zo gek veel. Maar het logeerhuis is een vrij nieuw verschijnsel. Veel mensen weten niet eens dat er logeerhuizen als in Zenderen bestaan. Sommigen, zoals de familie Kemper, horen van een instantie als de kerk dat het logeerhuis bestaat.
Met financiële steun van de provincie Overijssel, tien Twentse gemeenten en enkele fondsen kon het initiatief vorig jaar van de grond komen. In de toekomst komen er mogelijk plekken bij. Dat hangt ook af van overleg met verzekeraars en mogelijk gemeenten over vergoedingen. Zorgcoördinator Hans Kuipers: „Het concept ligt er nu. Het werkt! De zorg tussen mensen onderling neemt toe. Onder druk van bezuinigingen wordt de algemene wet bijzondere ziektekosten steeds verder uitgekleed. Mensen zijn meer en meer op elkaar aangewezen. Er zullen in de toekomst meer overbelaste mantelzorgers zijn, die we hier een vorm van respijtzorg aanbieden. Mantelzorg is goedkoper dan het verpleeghuis. Het logeerhuis is het antwoord op de veranderende maatschappij. Buiten Menzis, dat de kosten van het logeerhuis al vergoed voor aanvullend verzekerden, gaan hopenlijk ook de andere verzekeraars dat doen. De gemeenten kunnen misschien hulp bieden in het kader van de wet maatschappelijke ondersteuning. ”
Twee betaalde krachten en twintig vrijwilligers houden de zaak dag en nacht draaiende. „Er zijn continu vier vrijwilligers aanwezig die bijvoorbeeld de zorg van een mantelzorger even kunnen overnemen. Zo bezien kunnen we nog wel twintig vrijwilligers gebruiken”, zegt Kuipers. „ Als mensen zich betrokken voelen bij anderen, laat ze zich dan melden. We kunnen ze goed gebruiken hier.”
Sfeer, gezelligheid, een paar dagen op adem komen in de fraaie omgeving van De Zwanenhof, het voormalige retraitehuis, geeft bezoekers nieuwe energie. De vrijwilligers zijn 24 uur per dag aanwezig en bieden naast zorg en andere ondersteuning ook een luisterend oor. Ontspanning en onthaasten, in een gemoedelijke en informele sfeer, staat bij alles voorop.
„Ik ben geen man om te rummycuppen”, zegt Gerard Slegt. Hij geniet vooral van de uitstapjes die met de vrijwilligers worden gemaakt.
Echtpaar Kemper heeft de afgelopen dagen schilderijen gemaakt en bloemen geschikt. Ze kunnen er straks weer even tegenaan. „ De gasten geven aan wat er op de activiteitenkalender komt te staan. Zij bepalen zelf wat ze gaan doen”, stelt Martine Waalderink, naast Hans Kuipers ook zorgcoördinator, met een glimlach. En de gasten beamen dat.
Bron: TC Tubantia 09 augustus 2010
