Oke, het gaat niet vanzelf en soms zitten er pittige dagen tussen. Toch is er geen dag dat Elana den Hollander (28) uit Almelo niet zielsgelukkig is dat ze voor een kind heeft gekozen, ondanks haar chronische ziekte. Omdat ze wil laten zien dat het kan – ziek zijn en een kind opvoeden - heeft ze een website opgezet. „Ik had het idee dat ik de enige was die hiermee te maken had.”
door Yildiz Huinink‘Liam! Kom eens bij me! Heb je een vieze broek?” Elana richt zich op in haar bed dat voor het raam van de Almelose rijtjeswoning staat. Haar zoon van twee rent vrolijk door de kamer, nog niet van plan naar mama te gaan. Kom op Liam, spoort ook vrijwilligster Ria het kind aan. Ria is er eens per week om met Liam leuke dingen te doen die Elana niet kan. Zoals wandelen of naar de speeltuin.
„ Kom op jochie, dan zing ik een liedje voor je.” Vakkundig verschoont Elana even later haar zoon die voor haar ligt op bed. Luiers, doekjes, alles is binnen handbereik in de vensterbank. „ Ik kan heel veel zelf, maar ik ben er dan ook optimaal op voorbereid.” Ze grijnst. „Ik loop tegen heel wat uitdagingen aan, zeg maar.” Als kind al was Elana altijd aan het kwakkelen. Veel ziek, vaak de arm uit de kom.
Als tiener krijgt ze last van haar gewrichten. Er werd een verborgen open rug bij haar geconstateerd. Na haar eerste jaar toegepaste psychologie aan Saxion Hogeschool kreeg Elana haar eerste ernstige artritisaanval en werd een auto- immuun ziekte bij haar geconstateerd – tot op de dag van vandaag is onduidelijk welke precies. Wel werd duidelijk dat de ze leed aan talloze gewrichts- en aderontstekingen, zwellingen en huidaandoeningen. Van de aanval kreeg ze een flinke klap, fysiek en mentaal. „Dat was schrikken. Ik was zo opgezwollen, doodeng. Een tijdlang kon ik bijna niets.”
Toch ontmoette Elana in deze periode haar huidige man Arjen. Hij studeerde werktuigbouwkunde op de universiteit en hun woningen lagen vlakbij elkaar. „Vanaf het begin af aan heeft hij mijn ziekte volledig geaccepteerd”, knikt Elana. „We waren nog maar kort samen en hij hielp mij al douchen alsof we zestig jaar getrouwd waren. Heel bijzonder.”
Drie jaar geleden trouwde het stel en begon het te kriebelen: een baby zou geweldig zijn. Elana: „We hebben er heel goed over nagedacht. Ik heb altijd een groot gezin gewild, mijn kinderwens was enorm.
Maar goed, we moesten ook praktisch denken. Op dat moment ging het goed, maar ik wist niet hoe mijn toekomst eruit zou zien. Het was een heel bewuste keus ervoor te gaan.” Ze is ernstig. „We wilden ons kind zo min mogelijk met mijn ziekte belasten. Daar waak ik voor.” Maar eerlijk is eerlijk: Liam heeft wel een andere thuissituatie dan andere kinderen.
„ Als ik hem ophaal van de peuterspeelzaal in de rolstoel, de grote buggy zoals wij het noemen, dan is dat wel een tikkie anders natuurlijk. Maar voor hem is het wel doodnormaal, hij kruipt op mijn schoot en daar gaan we.”
Elana werd zwanger en kreeg het nodige over zich heen. „Ik kreeg heel veel negatieve reacties. Echt van: wat doe je een kind aan? Nu voel ik me zekerder en weet ik wat ik Liam wél allemaal te bieden heb, maar toen hakte dat erin.”
Vanwege deze reacties, maar ook omdat ze zich verloren voelde in de zoektocht naar informatie om met een lichamelijke beperking een kind op te voeden, heeft ze een eigen website opgezet:
www.mamaE.nl.
Met haar eigen verhaal, maar vooral veel praktische informatie.
„Over hoe je aangepast meubilair maakt, welke instellingen je kunnen helpen, welke wettelijke regelingen er zijn, waar je aan moet denken. Ik merkte dat er echt een taboe op rust om met een ziekte of handicap zwanger te zijn. Het leek wel of ik de enige was! Ik dacht dat kan toch niet waar zijn? Bovendien werd ik van het kastje naar de muur gestuurd. Ik wilde toch een kind? Nou, succes dan.”
Het verhoogde spijlenbedje, de speciale box, een rolstoelvriendelijke commode.
„ Allemaal zelf uitgevonden en bij elkaar gezocht. Mijn vader is meubelmaker, die heeft zoveel voor mij gedaan. De spullen zijn bijna niet te koop, of het is peperduur. Daarbij: veel aangepaste meubeltjes zijn gericht op een kind met een beperking.”
Momenteel maakt Elana een zware periode door, het gaat niet goed. Aan de zwangerschap heeft ze ernstige bekkeninstabiliteit overgehouden en vorige herfst kreeg ze weer een heftige aanval en de ene infectie na de andere. Ze kan helemaal niet lopen op het moment en heeft veel pijn en medicatie. „Ik slaap nu dertien uur per dag, waarvan vier uur ’ s middags. Dus ben ik gedwongen zorg voor Liam te regelen.
Gelukkig springt mijn moeder vaak bij.” Ze vervoert zich met een rolstoel en hijst zich met hulp op een traplift. „ Het is een tegenvaller dat ik zo weinig kan. Dit had ik me natuurlijk niet voorgesteld van tevoren.” Ze haalt de schouders op. „ Doorbijten dus. Ik vecht en ga ervan uit dat ik ook deze keer weer opkrabbel.”
Voor haar man is het zwaar, zegt ze. „Daarom is er ook op de site veel aandacht voor de partner. Die krijgt nogal wat voor de kiezen. Ik heb nooit nachtvoeding aan Liam kunnen geven, om maar wat te noemen.” Haar zoon leest ondertussen een boekje. Elana kijkt naar hem. „Vooral wil ik laten zien hoe mooi het moederschap is, ook als je lichamelijk beperkt ben. Het klinkt als een cliché, maar als ik hem ’s morgens zie stralen, ben ik zo blij. Hij heeft mijn leven enorm verrijkt.”
