Dienstverleenster. Zo noemt Kees (60) Anna. En zo ziet hij haar ook. Jarenlang kwam Anna regelmatig op bezoek om hem te helpen klaarkomen. Nu heeft hij daar minder behoefte aan. Zo eens in het half jaar vraagt hij haar om koffie te komen drinken als ze in de buurt is. „Dan hebben we geen seks. Een beetje praten is ook goed.” Dat kost hem niet veel. „Het tarief van een kennismakingsgesprek.’ De seksuele dienstverlener staat klaar om mensen als Kees, met een verstandelijke of lichamelijke beperking, te helpen.
Bouwvakker Kees brak zijn nek en liep een hoge dwarslaesie op toen hij op zijn 27e van het dak viel. Hij was getrouwd en had een dochtertje. Die dag had hij niet eens hoeven werken, maar hij wilde wat extra geld verdienen. Na de val lag hij drie dagen in coma. Toen hij bijkwam, had hij geen flauw benul wat er was gebeurd. Laat staan van de ernst van de situatie. „Ik wilde meteen weer aan het werk.”
Maar hij moest maanden in het ziekenhuis blijven en daarna naar een revalidatiekliniek. Hij zou de rest van zijn leven in een rolstoel moeten doorbrengen. „Ik wilde dat niet en kon het niet accepteren. Ik heb nog heel lang gedacht: ik ga zo weer aan het werk.’ In het revalidatiecentrum zei de arts tegen Kees dat hij zijn seksleven wel gedag kon zeggen. Met een hoge dwarslaesie zou het onmogelijk zijn een erectie te krijgen. Tot zijn opluchting kreeg Kees die op een gegeven moment tóch. Na twee jaar werd hij ontslagen uit het revalidatiecentrum en reed met een aangepaste auto naar huis.
Hij ging niet bij de pakken neerzitten, liet zijn woning aanpassen, begon een koeriersbedrijfje en bezorgde pakjes door het hele land. In de slaapkamer ging het ondertussen niet goed tussen Kees en zijn vrouw. „Zij wilde niet meer en ik legde me daarbij neer.” Toen hij op een gegeven moment een ritje naar Arnhem maakte, besloot hij in een opwelling naar het Spijkerkwartier te gaan, de hoerenbuurt. „Ik zal het nooit vergeten.
Daar stond Jolanda. Ze vroeg of ik binnen wilde komen. Nee, dat kan niet. Ik zit in een rolstoel, zei ik. Toen heeft haar vriend me binnengetild en op bed gelegd. Ze hielp mij masturberen, maar dat ging niet. Kom nog maar eens terug, zei ze. En dat deed ik, vier weken later. Toen haalde ze er een massageapparaatje bij. Dat gebruikte ze ook bij mensen die niet goed een erectie konden krijgen, bijvoorbeeld omdat ze veel dronken. Toen lukte het wel. Het bleek de oplossing voor mij. Ze had het apparaatje in een seksshop gekocht en ik heb er ook meteen eentje gehaald. Vanaf die tijd kon ik weer masturberen. Dat lukte eerder niet, omdat ik een slechte handfunctie heb.
Helemaal gelukkig was ik! Ik was al zoveel kwijtgeraakt en nu kon ik tenminste weer klaarkomen.’ Een paar jaar later kochten Kees en zijn vrouw een nieuw huis. Tijdens de verbouwing bleek zijn echtgenote verliefd te zijn geworden op de buurman. Kees bleef alleen achter. Hij had het er best moeilijk mee, maar dat zat ‘m meer in de manier waarop alles was gegaan. „Ik ben altijd erg onafhankelijk geweest en deed mijn eigen dingen. Na haar vertrek ben ik meer gaan sporten. Rugby, zwemmen.” In die tijd kwam Kees in aanraking met de Stichting Alternatieve Relaties (SAR). „Ik had geen vriendin nodig, omdat ik zo zelfstandig ben. Het ging alleen om de seks.”
Anna heette de vrouw die de SAR stuurde. Zo’n zes jaar lang kwam ze bijna elke maand bij Kees. „Nee, ik werd niet verliefd op haar. Het ging hoofdzakelijk om de seks. Zij gebruikte het massageapparaatje bij mij en dan kwam ik klaar.” Uit nieuwsgierigheid vroeg Kees een paar keer om een andere dienstverleenster. „Ik wilde wel eens wisselen.” Toch kwam hij steeds bij Anna terug. Nu hij zestig is, heeft hij veel minder behoefte aan haar komst en aan seks. „Ze komt nog af en toe, maar dan drinken we koffie en praten wat. Dat is ook goed.”
Kees vindt het goed dat er vrouwen zijn zoals Anna. „Het zijn eigenlijk maatschappelijk werksters. Door mijn ongeluk heb ik een heel andere kijk gekregen op veel dingen. Als je in het ziekenhuis of een revalidatiekliniek hebt gelegen, zie je zo veel. Veel leed. Maar je gaat ook anders kijken naar je lichaam en naar de functies ervan. Zo word je bijvoorbeeld elke dag gewassen door verpleegsters. Dat is best intiem, maar het stelt niets voor. Het is gewoon hun werk.”
Bijna dagelijks rijdt een seksueel dienstverlener van de SAR naar Twente. Dienstbaar aan mensen met een lichamelijke of verstandelijke beperking, die zoals de stichting dat omschrijft ‘zoeken naar een alternatief voor een seksuele relatie.’ De cliënt belt met de SAR, een stichting zonder winstoogmerk, en legt uit wat zijn wensen zijn en wat de aard van zijn handicap is. De seksuele dienstverlener zoekt daarna contact met de cliënt en gaat vervolgens op weg.
De SAR heeft momenteel twintig van die dienstverleners ingeschreven; vijftien vrouwen en vijf mannen, onder wie drie homo- dienstverleners. Onder de dienstverleners zijn relatief veel mensen uit de zorgsector die op het probleem stuitten, want het onderwerp ligt nog steeds in de taboesfeer. Ze rijden ‘s middags weg in hun auto en niemand weet waarheen. Samen leggen ze in heel Nederland en soms net over de grens zo’n 2000 seksbezoeken per jaar af.
Officiële cijfers over het gebruik van seksuele dienstverleners ontbreken. De SAR in Utrecht houdt wel een registratie bij. De stichting is een op ideële leest geschoeid contactbureau, naast bijvoorbeeld Flekszorg dat vanuit Amstelveen opereert. Daarnaast zijn er de commerciële escortbureaus die dames op pad sturen. Maar het is in kringen van mensen met een beperking bekend dat die nogal prijzig zijn. Er zijn ook gevallen bekend van oplichting, waarbij mensen met een handicap letterlijk en figuurlijk uitgekleed worden.
Bovendien, niet alle escortgirls staan te trappelen om als seksuele dienstverlener op te treden van iemand met een zware handicap. Pakweg twee jaar geleden wilde de exploitant van het Almelose eroscentrum ‘Marktstraat 13’ een escortservice voor gehandicapten beginnen. De klanten zouden worden begeleid door mensen ‘met ervaring in de zorg.’De escortservice zou voor Twentse begrippen ‘uniek worden in zijn soort.’ Maar uiteindelijk liepen de plannen stuk. „De dames wilden niet”, aldus de exploitant. Binnen de wereld van gehandicaptenorganisaties wordt echter aangegeven dat dit bureau de klant voor een uurtje dienstverlening veel te veel geld vroeg. Voor iemand met een WAO- of Wajong- uitkering is dat niet te betalen.
De dienstverlener van de SAR vraagt 85 euro voor anderhalf uur contact. Dag mag iets uitlopen, maar de cliënt moet er geen misbruik van maken. Vier euro per contact is voor de stichting, de rest mag de dienstverlener houden. Daar moet hij of zij zaken zoals voorbehoedmiddelen en vervoerskosten van betalen. De SAR gebruikt de inkomsten van pakweg acht mille om telefoon- en portokosten te betalen en de eigen website te onderhouden en reclamefolders te drukken. Eens per drie maanden komen de dienstverleners bijeen, voor informeel overleg en bijscholing.
De drijvende kracht achter de SAR is René Vercoutre, die onbetaald voorzitter van de stichting is. Hij zegt: „De SAR is nog steeds hard nodig.” Samen met Henk van Koperen richtte hij begin jaren tachtig de SAR op. Beiden zijn gehandicapt, maar hebben in de loop der jaren een vaste vriendin gekregen. Van Koperen was destijds bewoner van Het Dorp in Arnhem. Hij baarde landelijk opzien met een verhaal in Panorama.
Er was een foto bij van Van Koperen in zijn rolstoel met op schoot een prostituee uit het Arnhemse Spijkerkwartier. Hij wilde een lans breken voor gehandicapten en hun seksuele wensen. „Er is na al die jaren nog weinig veranderd. Als ik naar een seksclub wil in mijn rolstoel, word ik niet geaccepteerd. Ze houden geen rekening met mensen in een rolstoel, ik kom niet binnen vanwege drempels en zo. En de dames willen niet. Daarom werd de SAR opgericht.”
„De dienstverleners van de SAR houden rekening met diverse zaken. Het duurt in de regel wel even voordat een gehandicapte is uitgekleed, dan moet hij op bed worden getild of gedraaid. Sommige gehandicapten praten moeilijk. Het duurt wel een kwartier voordat ze hebben uitgelegd wat ze nu precies willen. Voor dames in een seksclub is dat te veel gedoe. En dan lig je alleen nog maar op bed. Je krijgt niet spontaan een erectie.”
De naam Kees is verzonnen.
door Gerard Smink en Gertia Bredewoud
Bron> TC Tubantia 10/04/2010
|
