Monique Plantinga

JE HOEFT HET WIEL NIET OPNIEUW UIT TE VINDEN
Het verhaal van Monique Plantinga, moeder van Jelle
 
‘Kijk, Jelle is een nakomertje, daarvoor had ik al vier kinderen gebaard en groot gebracht, dus je bent zo een en ander gewend. Je leest een boekje voor van A tot Z, dat is het verhaal en bij Z is het uit. Zo werkt het bij Jelle dus niet. Bij kinderen als Jelle komt informatie veel langzamer binnen, de verwerking gaat veel trager. Je leert te wachten, rustig aan doen, opletten waar zijn belastingstelling naar uitgaat. Wat ziet Jelle in zo’n plaatje, dat benoemen.’
 
Aan het woord is Monique Plantinga, moeder van Jelle. Jelle is 2 ½ jaar en heeft het syndroom van Down. Monique vertelt vol enthousiasme over de Hanen cursus die ze Bij MEE Twente heeft gevolgd. Een cursus waar ouders praktische aanwijzingen krijgen over de taal en communicatie met hun kind (met beperking). En eerlijk gezegd, het enthousiasme van Monique reikt veel verder dan die ene cursus; ze lijkt gewoon dol op Jelle, zonder reserve, en ziet vooral de talloze mogelijkheden. Beperkingen? Het woord valt niet tijdens dit gesprek. Monique: ‘Er is zoveel kennis, we weten zoveel meer dan pakweg twintig jaar geleden. Het beeld van een mongooltje dat kwijlend en apathisch zijn tong naar buiten laat hangen is compleet achterhaald. Jelle wordt zo goed begeleid, de regelmatige onderzoeken bij de dokter, de logopedie voor het spreken en drinken; adviezen voor het spelen, noem maar op.’
 
Veel wordt automatisch in gang gezet, via de kinderarts. Andere zaken moet je zelf actief achteraan. Monique: ‘Via een collega van Tjeerd, mijn man, hoorden we van MEE. We hebben contact gezocht, omdat je toch regelmatig voor vragen komt te staan. Jelle is geen gewoon kind –tussen haakjes, dat wil zeggen dat zijn reacties niet kloppen met wat wij kennen. Je voelt wel dat je vervolgens anders met hem moet omgaan, maar hoe? Dat weet je ook niet vanzelf, dat moet je allemaal uitvinden. En dat nu, dat wiel hoef je niet opnieuw uit te vinden. Anderen weten zoveel, en kunnen jou dat prima leren.’

Moniek Scholten komt als consulent regelmatig over de vloer bij de Plantinga’s. Monique: ‘Dat vond ik een van de prettige dingen, iemand kijkt hoe je het thuis doet, in de dagelijkse omgang en voordat je het weet krijg je allemaal praktische tips. Hoe je Jelle kan stimuleren, in zijn spel. Dat het handig is het aanbod van speelgoed te beperken, anders wordt zo’n kind alleen maar dol van alle prikkels; dat je hem tijd moet geven voor een antwoord, enzovoort, enzovoort. En soms is zo’n bezoek alleen al prettig, omdat je wat van je af kan praten. Zo van, dat ben ik kwijt. Dan is er weer ruimte voor wat relativering en kun je weer verder.
 
Via Moniek meldden de ouders van Jelle zich ook aan bij de Hanen cursus. Monique: ‘Ik geloof dat ze in december hier thuis kwamen filmen, voordat de cursus begon. De eerste bijeenkomst was ’s avonds in januari, totaal zes of zeven avonden. De laatste avond was onlangs in mei. De eerste keer was het nog wat aftasten, maar dat duurde niet lang. Het was een fantastische groep, zonder schroom of terughoudendheid. Iedereen reageerde op elkaar, een dynamische interactie. We keken uit naar elke volgende avond. De cursus is zo goed bevallen dat een deel van de ouders zich heeft opgegeven voor de Feuerstein-training, die gaat ook in op de communicatie, maar niet alleen, het gaat meer algemeen in op de ontwikkeling van je kind.’

Bij aanvang en na afloop van de cursus worden er opnames gemaakt en moeten ouders een vragenlijst invullen. Hoe merk je dat je kind boos is, verdrietig of blij? Hoe geeft je kind aan dat hij iets wil hebben? Vragen die een beeld geven van de communicatieve vaardigheden van het kind. Communicatief met nadruk, want al hebben kinderen een taal-achterstand, vaak geven ze op andere manieren hun emoties en behoeften aan. Praten doe je eigenlijk met je heel je lijf. Monique is getroffen door het resultaat: ‘Het is bijna niet na te vertellen hoe groot het verschil is. Wat we samen hebben geleerd. Op basis van een aantal basale principes heeft Jelle een enorme sprong gemaakt. Volgen, aanpassen, toevoegen, vat zo werd dat genoemd. Dus geen lange verhalen houden, maar korte zinnen gebruiken, het kind de tijd geven om te reageren en er vervolgens iets nieuws bij vertellen. Gebaren gebruiken bij wat je vertelt, of iets aanwijzen. En natuurlijk oogcontact houden, kijken op zijn hoogte. Het verschil zit ‘m eigenlijk in bewustwording, als je met Jelle bezig bent moet je je aandacht erbij houden, bewust communiceren. Eenvoudig eigenlijk, maar ook wel weer moeilijk om het consequent te doen. Altijd te doen, dat is natuurlijk het beste. Maar ja, da’s een lastige, hè, dat snap je wel.’
 
Monique is tevreden, over de cursus, over Jelle, over het contact met Jelle en over de toekomst voor Jelle. Want die is er volop, daar gelooft ze in. En dus zegt ze tot slot, heeft ze volop genoten van de laatste opnames van Jelle en de andere kinderen: ‘Je ziet alleen maar vooruitgang en dat motiveert om meer te weten te komen en meer te doen.’