Connie Velthuizen

AAN DE BUITENKANT ZIE JE ER NIETS AAN
Het verhaal van Connie Velthuizen (en haar gezin)

Het gaat goed met de kinderen van Connie. Elrico (17 jaar) loopt stage bij Karwei en heeft al een aantal maanden dikke verkering. Aurora is 15 jaar en gaat naar dezelfde school als haar broer, de Korhoen in Hengelo. Ze woont nu nog thuis, maar dat zal niet eeuwig duren. Samen met andere ouders hebben Connie en Jeroen een contract gesloten met Avelijn. In Denekamp worden appartementen gebouwd waar Aurora straks zelfstandig kan wonen. Connie: ‘Dat vinden wij heel belangrijk. Aurora heeft straks een eigen wc, een eigen badkamer, een eigen voordeur. Zij kan haar vrienden ontvangen wanneer zij dat zelf wil, in haar eigen huis. Dat stukje privacy vinden wij belangrijk.’ 

Het gaat goed met de kinderen en dan gaat het ook goed met Connie. Je blijft altijd een moeder, immers. Connie is na jaren zorgen en redderen zelf ook weer aan het werk, op het politiebureau in Oldenzaal. ‘Het is maar simpel schoonmaakwerk, maar ik ga er met plezier heen. Je hoort er helemaal bij, verjaardagen of personeelsuitjes, ik word overal bij gevraagd. Ze zien je als een persoon en daar gaat het om.’

Dat het zo goed gaat is niet vanzelfsprekend. Connie heeft een lange weg afgelegd en nog valt het niet altijd mee. Connie: ‘We merkten het pas op school, dat er iets anders was met Elrico. Hij kon niet goed meekomen en belandde al snel op een MLK-school (Moeilijk Lerende Kinderen). Maar ook daar ging het niet goed. Ik heb dat meerdere keren aangekaart, maar kreeg geen gehoor. Tot de orthopedagoge reageerde. Elrico was bijna 12, maar plaste nog in zijn broek, sliep slecht ’s nachts; allemaal signalen dat hij niet lekker in zijn vel zat.’ 

Via de Iemenschoer, waar hij uitvoerig is getest, belandde Elrico op de Korhoen. Connie: ‘Eindelijk hoefde hij niet meer op de tenen te lopen en kwam hij langzaam tot zichzelf. Kijk nu, het is een heerlijke jongen, zelfstandig en actief. Hij werkt, heeft verkering en zingt in zijn vrije tijd. Hij draait nog wel eens plaatjes op de Losserhof, en zingt dan tussendoor. Ik zie hem nog wel een keer samenwonen.’ 

Pas met Aurora kwam MEE in beeld. Aurora zat op de peuterspeelzaal, toen bleek dat zij niet goed mee kon draaien in het spel. Ze sloot zich af en had moeite met de andere kinderen. Je mag best weten dat ik dagen heb zitten huilen. Het groeide mij allemaal boven het hoofd.’ Via het maatschappelijk werk belandde Connie bij de SPD, zoals MEE toen heette. Connie: ‘Het was geweldig. Van begin tot eind hebben ze meegelopen. Aurora werd eerst uitvoerig getest; daarvoor moest ze twee keer in de week naar het Ruige Veld in Rolde. Uiteindelijk kwam er de keuze voor een school en ook die hebben we samen uitgezocht.’ 

Aurora vond ook haar plek, maar dat maakt niet dat alle zorgen meteen verdwenen zijn. Connie: ‘Steeds zijn er nieuwe dingen aan de hand en niet altijd heb je zelf je oplossingen klaar. Als ik een vraag heb bel ik Brigitte van MEE Twente en dan neemt ze de tijd. Al is het maar om even stoom af te blazen, want ook dan staat ze klaar. Zie ik er geen gat meer in, dan zegt zij: 'wat gaan we er aan doen'.  

Zo is Aurora bij de logeeropang van het Losserhof terecht gekomen. Connie: ‘De eerste keer voel je je vreselijk, alsof je je kind wegstopt. En dan komt Brgitte, die mij leert dat ik het ook op een andere manier kan zien. Zegt ze: ‘Connie, je geeft haar even in andere handen, maar die mensen zijn er voor. Jij krijgt er een stuk rust voor terug en dat is ook wat waard.’ Gelijk had ze, ik kon het domweg allemaal niet meer aan.’

Waar er eerst schroom is om hulp te zoeken, schaamte, wil Connie nu de drempels wel slechten. Ze stimuleert andere ouders de stap te nemen. Connie: ‘Van veel zaken weet je niks, mensen van MEE bijvoorbeeld wel. Je komt op ideeën en je komt in beweging. Waar je je machteloos voelt krijg je weer controle. En zegt ze, je leert de problemen voor te zijn. Als het om Aurora gaat bijvoorbeeld, denk ik nu over haar toekomst na. Wat willen wij, wat wil zij en wat kan zij. Wat moeten we daarvoor regelen. Daarom zijn we nu al bezig met de appartementen in Denekamp. Als de 24-uurs zorg rondkomt is het geregeld, dan kan Aurora de begeleiding krijgen die ze nodig heeft. Leren boodschappen doen, leren koken, leren je geld te regelen, al die zaken. Dat heeft ook tijd nodig. En tegenwoordig wordt er beter naar ouders geluisterd. Er kan veel meer dan je denkt. Wie afwacht is vaak te laat, de problemen worden groter en groter, tot je het zelf niet meer redt. Maar dan moet een kind bijvoorbeeld accuut uit huis, naar de plek die dan toevallig vrij is. Dan is de keus weg.’ 

Connie is een actieve en betrokken ouder. Dat is ze geworden. ‘Ik ging van lieverlee meer lezen, zocht informatie en kwam zo steeds meer te weet over de handicap van mijn kinderen. Ik ben minder gaan werken, dat kon met een PGB –heeft MEE mij trouwens ook mee geholpen. Ik werd lid van de VOGG en dat ben ik nog. Weet je wat het moeilijkst is, besluit ze. Mijn kinderen zien er heel gewoon uit, van de buitenkant zie je er niks aan. Daardoor snappen mensen soms niet dat je wel anders met ze moet omgaan. Ze kunnen niet zo maar wat andere kinderen kunnen. Je moet het voordoen en geduld hebben. Geef ze vertrouwen, dan krijgen ze ook zelfvertrouwen. Ik heb het wel eens uitgeschreeuwd in de supermarkt. Lag Aurora op de grond, had ze een woedeaanval, en hoorde ik de omstanders al roepen –mensen oordelen zo snel; weten zo goed wat een ander moet doen. Ik schreeuwde, echt waar: ‘moet ik haar een bord omhangen, zij is verstandelijk gehandicapt! ‘ 

» reageren? mail naar info@meetwente.nl
 
 _{© maart 2006 FK}